Leczenie różyczki

Różyczka należy do powszechnie występujących chorób dziecięcych. Wirus różyczki rozprzestrzenia się drogą kropelkową, przez bezpośrednią styczność z osobą zakażoną.

Drobnoustroje chorobotwórcze wywołujące różyczkę nie przenoszą się za pośrednictwem przedmiotów. Zakażeniu różyczką ulegają przeważnie dzieci w wieku szkolnym. Okres wylęgania się choroby wynosi od dwóch do trzech tygodni.

Chory zaraża innych przez tydzień do wystąpienia wysypki na skórze i jeszcze przez cztery dni. Najwięcej zachorowań na różyczkę notuje się w okresie zimy i wczesną wiosną.

Pierwsze objawy różyczki to różowa wysypka skórna (początkowo za uszami i na szyi, a potem na całym ciele), niewielka gorączka i powiększenie węzłów chłonnych na szyi i potylicy.

Drobne plamki mają tendencje do zlewania się ze sobą, co daje wrażenie, że skóra jest zaczerwieniona, a nie pokryta wysypką. Powiększone węzły chłonne mogą być bolesne przy dotyku. Różyczka u dziecka zwykle nie jest groźna i przebiega łagodnie.

Po przebytej infekcji zyskuje się odporność na całe życie. Różyczka jest jednak niebezpieczna dla kobiet w ciąży, dlatego przed zajściem w ciążę kobietom zaleca się wykonanie testu na obecność wirusa różyczki.

Dzieci chore na różyczkę muszą być bezwzględnie izolowane od kobiet w ciąży. Przy podejrzeniu, że doszło do zetknięcia się z różyczką, kobieta ciężarna powinna jak najszybciej porozumieć się ze swoim lekarzem prowadzącym.

Różyczka jest zaraźliwa na siedem dni przed pojawieniem się wysypki skórnej i do piątego dnia po wystąpieniu zmian na skórze. Przebycie różyczki chroni przed zakażeniem lepiej niż szczepienie ochronne.

Ponieważ dzieci przechodzą różyczkę bardzo lekko, należy dążyć do ulegnięcia infekcji możliwie wcześnie, by w ten sposób uzyskać odporność na całe życie.

Różyczki u dzieci w zasadzie się nie leczy, ponieważ choroba ma lekki przebieg, a powikłania zdarzają się niezmiernie rzadko (zapalenie stawów, zapalenie mózgu). Czasami tylko podaje się leki przeciwgorączkowe, gdy maluch ma podwyższoną temperaturę ciała.

Jeśli istnieje podejrzenie różyczki u dziecka, należy do malucha wezwać lekarza. To lekarz musi postawić diagnozę. Jeśli podejrzenie się potwierdzi, dziecko przez kilka dni powinno zostać w domu. Przy zbijaniu gorączki mogą pomóc zimne okłady na czoło.

W profilaktyce różyczki ważne jest szczepienie (zwłaszcza dla dziewcząt, ponieważ różyczka jest groźna dla kobiet w pierwszych tygodniach ciąży). Różyczka w ciąży może powodować poronienie lub wady wrodzone u płodu, takie jak: głuchota, upośledzenie wzroku, wady serca, upośledzenie umysłowe.

Według kalendarza szczepień, szczepionkę przeciw różyczce podaje się wszystkim dzieciom w 13. miesiącu życia (potrójna szczepionka przeciw odrze, różyczce i śwince – tzw. szczepionka MMR).

Dawkę przypominającą szczepionki MMR dodatkowo otrzymują wszystkie dzieci w wieku 10-11 lat. Obowiązkowemu szczepieniu przeciwko różyczce poddaje się również wszystkie dziewczynki w wieku 12 lat, które nie były doszczepione dodatkową dawką w 10 roku życia.

Źródła

1. Herold G., Medycyna wewnętrzna. Repetytorium dla studentów medycyny i lekarzy, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2006, ISBN 83-200-3380-2.