Schizofrenia

Schizofrenia to choroba psychiczna, w której pacjent ma zaburzenia postrzegania zarówno otaczającej go rzeczywistości, jak i własnej osoby. Objawy mogą być różne i z tego powodu przy jej leczeniu należy zgłębić problem indywidualnie.

Najczęstszymi symptomami schizofrenii są: urojenia, omamy, brak chęci życia, wypalenie emocjonalne. Chory na schizofrenię może myśleć, że jest prześladowany i całkowicie w to wierzy. Uważa, że na każdym kroku jest obserwowany i śledzony. Może także żyć ze świadomością kontaktu z istotami z innego świata. Schizofrenii towarzyszą również bardzo silne lęki i napięcia, strach, a także agresja. Omamy przy schizofrenii mogą być zarówno wzrokowe, jak i słuchowe. Te drugie są spotykane nieco częściej. Niekiedy głosy, które słyszą chorzy, im grożą. Charakterystycznym objawem u osoby chorej na schizofrenię jest częsta zmiana tematu, ale również obrażanie innych, niestosowne do sytuacji zachowanie. Pojawia się także brak motywacji do jakichkolwiek działań, pracy i utrata chęci życia.

Na schizofrenię najczęściej chorują osoby młode, około 18. roku życia. Może się jednak zdarzyć, że choroba ujawni się znacznie później – nawet koło 50. roku życia. Niestety, im wcześniej uaktywni się choroba, tym cięższy przybiera przebieg i pacjent ma znacznie gorsze rokowania. Przyczyny schizofrenii nie są do końca znane. Wszystko dlatego, że może ją wywołać wiele czynników. Ze względu na to, nie jest to jednak choroba dziedziczna. Ryzyko zachorowania zwiększa się, jeżeli w rodzinie jest chory na schizofrenię, ale nie jest to podstawowy czynnik. Istotna jest także relacja dziecka z rodzicami. Częściej na schizofrenię zapadają osoby z osobowością schizoidalną – izolujące się od otoczenia, żyjące we własnym świecie fantazji. Innym czynnikiem jest również bardzo silny stres.

• Jak zwalczać depresję?
• Te choroby psychiczne można odziedziczyć
• Pierwsze objawy schizofrenii

Pierwsze objawy wskazujące na schizofrenię można zaobserwować już u dzieci. Są to: wycofanie, podejrzliwość, izolacja od rówieśników, trudności z dostosowaniem się do większości, osłabiona koncentracja.

W leczeniu schizofrenii konieczna jest pomoc specjalisty. Wczesne wykrycie choroby i podjęcie terapii daje większe szanse na zapanowanie nad schizofrenią. Problemem może być jednak fakt, że pacjent nie uważa się za chorego. Według niego to reszta świata ma jakiś problem. Dlatego tak ważne jest wczesne wykrycie choroby, gdzie można jeszcze przekonać schizofrenika o konieczności wizyty u lekarza. Jeżeli osoba cierpiąca na schizofrenię swoim zachowaniem zagraża zdrowiu i życiu swojemu, jak i innych, można zastosować leczenie przymusowe. Przebieg schizofrenii jest zróżnicowany. Następują stany psychotyczne, a następnie pojawia się faza stabilizacji. Odstępy i czas trwania poszczególnych stanów są sprawą indywidualną. Nie można ich przewidzieć. Jednak leczenie może zmniejszyć ryzyko nasilenia się stanu psychotycznego. Istotną kwestią jest jednak stałe przyjmowanie leków. Niestety, zdarza się tak, że kiedy osoba chora na schizofrenię poczuje się lepiej, odstawia leki, co skutkuje nawrotem choroby. W niektórych przypadkach, gdy chory jest odporny na leki, poprawa nie jest w ogóle widoczna. Pomoc psychoterapeuty powinna być uzupełnieniem leczenia farmakologicznego. Chory ma stały kontakt ze specjalistą, który pomaga w radzeniu sobie z trudnymi sytuacjami. W kontaktach ze schizofrenikiem nie należy: kłócić się, krzyczeć, dyskutować o urojeniach. Takie zachowanie może jedynie pogorszyć stan chorego.