Naturalne antybiotyki. Top 10 domowych sposobów na walkę z chorobą

Naturalne antybiotyki charakteryzują się podobnymi właściwościami, które mają antybiotyki syntetyczne. Tak samo skutecznie niszczą wszelkiego rodzaju bakterie i inne mikroustroje chorobotwórcze. Mają oprócz tego jednak jedną wielką zaletę. Nie powodują skutków ubocznych.

Nie sprawiają, że bakterie uodpornią się na określony antybiotyk. Na dodatek nie są zagrożeniem dla dobrych bakterii. Nie mają także działania toksycznego. Zatem, kiedy antybiotyk będzie konieczny, w niektórych przypadkach można rozważyć jego naturalny zamiennik. Dlatego przedstawiamy listę 10 naturalnych antybiotyków, które w większości można znaleźć w każdym domu.

Najlepiej i najdłużej znanym lekarstwem, a do tego całkowicie naturalnym, o działaniu bakteriobójczym jest czosnek. Na długo przed wynalezieniem antybiotyków to właśnie czosnek leczył i zapobiegał groźnym chorobom.

Przy jego pomocy leczono przeziębienie, ale także grypę. Działa on znacznie mocniej niż penicylina. Za lecznicze działanie czosnku odpowiada bakteriobójczy i intensywnie pachnący związek, który znany jest jako allicyna. Powstaje ona podczas zgniatania czosnku w wyniku rozpadu pochodnych siarkowych.

Także cebula jest skuteczna w walce z bakteriami. Zwalcza je poprzez związki lotne w niej zawarte. Są one uwalniane, kiedy kroimy, szatkujemy lub miażdżymy warzywo. Także związki nielotne, znajdujące się w miąższu cebuli, wspomagają zwalczanie bakterii.

Jeśli chodzi o leczenie zakażeń przewodu pokarmowego lub nieżytu górnych dróg oddechowych, cebula nie ma sobie równych. Czasem, kiedy lek nie może sobie poradzić z taką infekcją, cebula bez problemu ją pokonuje. Wpływa ona nie tylko za zatrzymanie rozwoju bakterii, ale odpowiada też za zwiększenie wytwarzania śluzu. Jest to niezwykle korzystne dla organizmu walczącego z infekcją.

Miód ma bardzo szerokie spektrum działania. Doskonale radzi sobie ze zwalczaniem bakterii gronkowca i paciorkowca. Laseczki wąglika, rzęsistka pochwowego lub prątki gruźlicy nie są dla niego trudnym przeciwnikiem.

Także chorobotwórcze grzyby z rodzaju Candida nie stanowią dla niego wyzwania. Każdy miód ma działanie antybakteryjne. Najlepsze są jednak miody spadziowe, szczególnie te pochodzące z drzew iglastych, lipy i gryki.

Najlepiej, kiedy pochodzą z pasiek, które położone są na wysokości przynajmniej 1000 metrów nad poziomem morza. Wtedy zawierają najwięcej inhibiny, która odpowiada za niszczenie bakterii.

Badania przeprowadzone w Centrum Medycznym Uniwersytetu Georgetown dowiodły, iż olejek z oregano, którego łacińska nazwa to Origanum vulgare, jest doskonałym środkiem do zwalczania grzybów, a także do walki z bateriami. Jest on równie skuteczny jak klasyczne antybiotyki. Jego skuteczność jest porównywalna z penicyliną, wankomycyną lub streptomycyną.

Olejek z oregano zwalcza grzyby Candida albicans, powodujące skomplikowane w procesie leczenia grzybice. Jest skuteczny także w walce z gronkowcem złocistym. Kiedy klasyczny antybiotyk sobie z nim nie radzi, warto sięgnąć po olejek z oregano.

W wyniku badań okazało się, że za główne lecznicze właściwości olejku z oregano odpowiada substancja o nazwie karwakrol. Jednak inne związki, które można znaleźć w olejku z oregano, także mają działanie bakteriobójcze. Olejek stosujemy trzy razy dziennie, po dziesięć kropli. Staramy się nie przekraczać takiej dawki, gdyż jest to dopuszczalna, dzienna dawka olejku z oregano.

Ekstrakt z pestek grejpfruta stosowany jest od lat w medycynie. Swoje zastosowanie ma w profilaktyce, a także w leczeniu chorób przewodu pokarmowego. Bardzo dobre wyniki zaobserwowano w leczeniu wrzodów żołądka i stanów zapalnych błony śluzowej.

Sprawdza się także w przypadku leczenia zakażenia dróg oddechowych, chorobach jamy ustnej, chorobach skóry. Systematycznie stosowany podnosi odporność organizmu.

Wszystko to za sprawą tego, że wyciąg z pestek grejpfruta jest bardzo bogaty w witaminę C oraz bioflawonoidy. Dawkowanie ekstraktu z pestek grejpfruta to dwie krople na dobę, które można spożywać rozpuszczone w wodzie.

Echinacea to inaczej jeżówka purpurowa. Ma ona działanie przeciwbakteryjne. Na jej bazie przygotowuje się przetwory, które wpływają na podniesienie naturalnej odporności organizmu. Mają działanie przeciwzapalne, przeciwbakteryjne, zwalczają wirusy i grzyby.

Echinacea w swoim składzie ma wiele substancji leczniczych. Najsilniejsze naturalne działanie immunostymulujące wykazują obecne w niej polisacharydy, a także izobutyloamidy.

Imbir jest egzotyczną rośliną, która jest coraz popularniejsza w naszym kraju. Na świecie od dawna święci triumfy, gdyż doskonale działa w przypadku zakażeń bakteryjnych układu pokarmowego.

Radzi sobie z groźnymi patogenami, takimi jak Salmonella lub Listeria, które mogą powodować groźne zatrucia pokarmowe. Imbir dodawany jest do potraw, w skład których wchodzą: surowa ryba i owoce morza.

Dzięki temu minimalizuje wystąpienie zatrucia pokarmowego do minimum. Imbir nie powinien być podawany dzieciom mającym mniej niż dwa lata.

• Imbir na przeziębienie
• Bezpieczna antybiotykoterapia

Korzeń chrzanu charakteryzuje się działaniem bakteriobójczym, wirusobójczym, a także zwalcza grzyby. Jest znany i stosowany od zarania dziejów.

Łagodzi przebieg infekcji dróg oddechowych i może być podawany w postaci syropu, który ma działanie wykrztuśne. Odpowiada też za odkażanie górnych dróg oddechowych. Może być stosowany podczas zapalenia oskrzeli.

Żurawina najczęściej stosowana jest podczas infekcji układu moczowego. Takie infekcje mogą być wywoływane przez bakterie E. coli. Żurawina odpowiada za wypłukiwanie bakterii zalegających w drogach moczowych.

Dzięki temu proces leczenia przebiega krócej, a infekcja się nie rozprzestrzenia. Żurawina chroni też żołądek przed pojawianiem się wrzodów żołądka.

Działanie antybakteryjne, przeciwgrzybicze oraz przeciwwirusowe ma kora drzewa lapacho. W celach leczniczych spożywa się napar z suszonej kory tego drzewa.

Kora lapacho jest skuteczna w walce z Helicobacter pylori. Niewskazana jest dla kobiet w ciąży i podczas okresu karmienia, a także dla małych dzieci i osób, które przyjmują leki przeciwzakrzepowe.