Kobiecy problem – nietrzymanie moczu

Panuje powszechna opinia, że wysiłkowe nietrzymanie moczu jest problemem, który dotyczy tylko starszych kobiet, jednak nie jest to zgodne z prawdą. Fakty są takie, że na to schorzenie cierpi około 1/3 Polek między 35. a 50. rokiem życia. Co więcej, u połowy z nich pierwsze niekontrolowane wycieki moczu mają miejsce jeszcze przed 30. rokiem życia.

Niestety, mimo że nietrzymanie moczu jest bardzo kłopotliwą i frustrującą dolegliwością znacznie utrudniającą codzienne funkcjonowanie, większość cierpiących na nią kobiet nie decyduje się na leczenie z powodu wstydu. Nawet kobiety decydujące się na terapię nie rozpoczynają jej w momencie wystąpienia pierwszych objawów, lecz dopiero wtedy, gdy są one bardzo nasilone. Jest to wielkim błędem, ponieważ wczesne rozpoczęcie leczenia przynosi dużo lepsze rezultaty i nie wymaga zastosowania terapii inwazyjnej.

Wysiłkowe nietrzymanie moczu jest przejawem zaburzonej pracy cewki oraz pęcherza moczowego w wyniku osłabienia mięśni dna miednicy. Mięśnie te odpowiadają za prawidłowe ułożenie narządów wewnętrznych i niedomykania się zwieracza. Objawem tej dolegliwości są niekontrolowane wycieki moczu w momencie wzrostu ciśnienia w jamie brzusznej. Do takiej sytuacji dochodzi między innymi podczas dźwigania, kichania, kasłania, a w przypadku bardziej zaawansowanej choroby – nawet podczas chodzenia.

Pierwszymi symptomami rozwijającej się inkontynencji są częstomocz oraz nieustające uczucie parcia na pęcherz, a dopiero w późniejszym okresie popuszczanie niewielkich ilości moczu. Wysiłkowe nietrzymanie moczu może być efektem rozciągnięcia bądź uszkodzenia więzadeł oraz mięśni w trakcie porodu. Młode mamy zaraz po porodzie poświęcają całą uwagę nowo narodzonemu dziecku, jednocześnie lekceważąc pierwsze objawy nietrzymania moczu i sądząc, że same miną. Niestety, zazwyczaj po kilku miesiącach dolegliwości zamiast ustać, jeszcze bardziej się nasilają.
Inkontynencja bardzo często jest jednym z objawów przekwitania. Podczas menopauzy gwałtownie spada ilość żeńskich hormonów płciowych, co negatywnie wpływa na stan napięcia mięśni, również tych odpowiedzialnych za kontrolowanie pracy pęcherza moczowego i cewki moczowej. Większe ryzyko wystąpienia inkontynencji występuje u kobiet otyłych, pracujących fizycznie, zawodowo uprawiających sport oraz preferujących siedzący tryb życia. Nietrzymanie moczu może być również następstwem zakażenia układu moczowego, cukrzycy, zabiegu operacyjnego lub schorzenia neurologicznego.

Diagnostyka w kierunku nietrzymania moczu nie należy do skomplikowanych – składa się ona z wywiadu lekarskiego oraz podstawowych badań diagnostycznych takich jak USG jamy brzusznej, analizy moczu z posiewem, badania krwi oraz badania czynnościowego dróg moczowych, tak zwanego badania urodynamicznego.

• Leczenie nietrzymania moczu
• Czym jest nietrzymanie moczu?
• Co świadczy o nietrzymaniu moczu u dorosłych?

Sposobów leczenia nietrzymania moczu jest bardzo wiele. O ich wyborze decyduje lekarz specjalista na podstawie wcześniej przeprowadzonych badań i stopnia zaawansowania choroby. Najprostszą i najmniej inwazyjną formą terapii jest trening mięśni dna miednicy mający na celu ich wzmocnienie. Ćwiczenia te są stosunkowo proste i skuteczne, jednak wymagają dużej systematyczności. Aby uzyskać stały efekt, należy ćwiczyć kilka razy w ciągu dnia przez około trzy miesiące. Innym sposobem na wzmocnienie mięśni odpowiedzianych za kontrolę oddawania moczu jest umieszczenie w pochwie specjalnego ciężarka. Bardzo często w leczeniu inkontynencji wykorzystuje się również farmakoterapię. Rodzaj zlecanych leków jest uzależniony od przyczyny nietrzymania moczu. Na przykład w przypadku inkontynencji towarzyszącej menopauzie zalecana jest terapia hormonalna mająca wyrównać poziom estrogenów we krwi. Jedną z form leczenia nietrzymania moczu jest elektrostymulacja. Jej zadaniem jest pobudzenie i wzmocnienie mięśni krocza. Najbardziej inwazyjną terapią jest zabieg operacyjny, który ma przywrócić prawidłowe położenie narządu rodnego oraz cewki i pęcherza moczowego. Zabieg chirurgiczny jest stosowany w ostateczności, gdy inne formy terapii zawiodą.