Kontrolowanie poziomu cukru

Zaniechanie któregokolwiek czynnika może zakończyć się pogorszeniem zdrowia, a nawet śmiercią. Cukrzyca wymaga od chorego bardzo silnej samokontroli. Tylko dzięki pamiętaniu o wszystkich codziennych pomiarach może on bowiem zmniejszyć ryzyko wystąpienia powikłań cukrzycowych.

Najczęstsze powikłania w cukrzycy to:

• stopa cukrzycowa,
• nefropatia cukrzycowa,
• retinopatia cukrzycowa,
• nadciśnienie tętnicze.

Pomiar cukru we krwi możemy wykonywać za pomocą glukometru. Dzięki temu możemy zapobiec takim stanom jak: hipoglikemia, hiperglikemia czy śpiączka cukrzycowa. Mierzenie cukru we krwi umożliwia również dobranie odpowiedniej dawki insuliny.

Glukometr umożliwia pomiar cukru we krwi przez osobę chorą w domu lub innym miejscu, w którym się znajduje. Niezbędne jest do tego samo urządzenie, paski testowe, jałowe gaziki, a także notes, w którym zapisujemy wynik pomiaru. Przed badaniem należy dobrze umyć ręce i dokładnie je wysuszyć. Istotne jest, aby nie używać do mycia środków dezynfekcyjnych, gdyż mogą wpłynąć na jakość pomiaru. To, jak często dokonujemy pomiaru, powinno być ustalone z lekarzem.

W leczeniu cukrzycy należy nie tylko kontrolować stały poziom cukru we krwi za pomocą glukometru, ale również za pomocą odpowiedniej diety. Składniki odżywcze również dostarczają organizmowi cukrów, tłuszczów, białek, węglowodanów i witamin.

• Cukrzyca w ciąży
• Cukrzyca przyczyny
• Cukrzyca typu 2 objawy
• Cukrzyca a oczy

Dlatego osoby, które przyjmują leki doustne, zobowiązane są do pomiaru cukru we krwi zarówno na czczo, jak i po posiłkach.

Chorzy na cukrzycę powinni szczególnie uważać na wahania wagi. Warto przy tym wspomnieć, że sama otyłość lub nadwaga zwiększają ryzyko zachorowania na cukrzycę typu 2. Chcąc wesprzeć proces utrzymania stałej wagi i poprawić pracę naczyń krwionośnych, należy również zwiększyć aktywność fizyczną.

Jeżeli z jakichś powodów zaniechamy prawidłowej kontroli poziomu cukru we krwi, może dojść do bardzo poważnych powikłań. Może się bowiem rozwinąć stopa cukrzycowa, która polega na uszkodzeniu włókien nerwowych.

Chory nie odczuwa bólu związanego z powstałymi ropniami. Z czasem rany mogą zmienić się w głębokie owrzodzenia, które bardzo łatwo jest zakazić infekcją bakteryjną.