Laparoskopia ginekologiczna

Wziernikowanie jam otrzewnej w laparoskopii to technika endoskopowa, dzięki której możliwe jest nie tylko zbadanie stanu narządów wewnętrznych i wykrycie nieprawidłowości oraz schorzeń, ale także wykonanie koniecznych zabiegów leczniczych. Niepodważalną zaletą tej metody leczenia jest jej zdecydowanie mniejsza inwazyjność aniżeli w przypadku klasycznych zabiegów chirurgicznych. W niezwykle delikatnej materii, jaką są wewnętrzne narządy płciowe kobiety, laparoskopia ginekologiczna pozwala na usunięcie różnego rodzaju nieprawidłowości, które wpływają niekorzystnie na stan zdrowia kobiety i jej płodność.

Dzięki laparoskopii ginekologicznej można:

• ocenić stan i budowę narządów wewnętrznych kobiety,
• sprawdzić drożność jajowodów,
• zdiagnozować i wyleczyć torbiele, zrosty, polipy oraz endometriozę.

Laparoskopia stosowana jest także zarówno w ramach diagnostyki, jak i terapii w przypadku ciąży pozamacicznej. Jest ona zatem jedną z podstawowych metod leczenia niepłodności lub zaburzeń, które powodują trudności w donoszeniu ciąży.

Udoskonalenie endoskopowego sprzętu diagnostycznego, który jest wyposażony w minikamerę, pozwala z optymalną precyzją dokonać wielu niezbędnych zabiegów w jamie brzusznej, zwłaszcza w miednicy mniejszej kobiety. Przed wykonaniem zabiegu metodą laparoskopową kobieta jest zwykle proszona o wykonanie badań, w zależności od wskazań medycznych do zabiegu. Następnie w znieczuleniu ogólnym wykonuje się niewielkie nacięcie w okolicy nadłonowej, celem wprowadzenia sprzętu optycznego z minikamerą oraz specjalnej rurki, przez którą zostaje podany dwutlenek węgla. Chodzi o zwiększenie objętości powłok brzusznych, aby można było swobodnie wprowadzić do środka mikronarzędzia chirurgiczne. Operator laparoskopu kontroluje wszystko na monitorze komputera połączonego z laparoskopem. Samo wprowadzanie narzędzi i sprzętu diagnostycznego z minikamerą wymaga niezwykłej precyzji pod kontrolą oka. Zatem nie bez znaczenia jest, aby lekarz dokonujący zabiegu metodą laparoskopii odznaczał się doskonałym wzrokiem i precyzją ruchów manipulacyjnych ręki. Minikamera w brzuchu pacjentki pozwala na dokonywanie zbliżeń diagnozowanych lub operowanych narządów, zwłaszcza niewidocznych „gołym okiem” zmian o charakterze nieprawidłowości. Po wykonaniu zabiegu, z jamy brzusznej usuwa się dwutlenek węgla, a nacięcia zszywa kilkoma szwami. Jeśli mamy do czynienia z laparoskopią diagnostyczną, zazwyczaj już po kilku godzinach od zabiegu kobieta może udać się do domu. Natomiast po wykonaniu zabiegu leczniczego, pacjentka zwykle pozostaje w szpitalu przez około dobę. Ma to związek z koniecznością obserwacji reakcji organizmu pacjentki na podane znieczulenie ogólne i wykluczenie ewentualnych powikłań. Laparoskopia ginekologiczna należy do metod diagnostyczno-leczniczych mających więcej zalet niż wad. Jedną z przyczyn tego jest fakt, że powikłania obserwuje się stosunkowo rzadko. Istnieją jednak subiektywne odczucia kobiet poddanych temu zabiegowi, które można uznać za wady mogące nieznacznie wpłynąć na wydłużenie okresu powrotu do zdrowia po laparoskopii. Są to:

• bóle w okolicy nacięcia,
• bóle powłok brzusznych spowodowane wprowadzaniem do jam brzucha narzędzi,
• mikrouszkodzenia odczuwane jako dyskomfort,
• gorsze samopoczucie będące efektem podania znieczulenia,
• stosunkowo rzadkie krwawienia pooperacyjne czy przepukliny brzuszne, spowodowane zabiegiem.

Laparoskopia przyczynia się do wykrycia wielu trudnych schorzeń, które trudno jest zdiagnozować inną metodą. W ginekologii jej zalety zostały szczególnie uznane ze względu na mniejszą inwazyjność i krótszy okres rekonwalescencji po ewentualnych zabiegach.

Źródła

1. Słomko Z. (red.), Medycyna perinatalna tom I, PZWL 1985
2. prof. Janicki K. (red.), Domowy poradnik medyczny, PZWL 1989