Leki inkretynowe a hipoglikemia

Mianem cukrzycy określa się przewlekłą chorobę metaboliczną. Istotą tego schorzenia jest zaburzenie metabolizmu glukozy, co przekłada się na wysoki poziom cukru we krwi. Najczęściej diagnozuje się cukrzycę typu 2 (cukrzycę insulinoniezależną). Jest to choroba, która dotyka osób otyłych.

Drugą przyczyną cukrzycy typu 2 jest spadek wrażliwości na działania hormonu insuliny. Leczenie cukrzycy insulinoniezależnej polega na stosowaniu preparatów farmakologicznych. Niezbędna jest zmiana stylu życia – trzeba wprowadzić zdrową dietę i praktykować aktywność fizyczną.

Hipoglikemia to inaczej niedocukrzenie. Mówi się o niej, gdy stężenie glukozy we krwi spadnie poniżej 54 mg/dL (miligramów na decylitr krwi). Jest to powikłanie po zastosowaniu zbyt dużej dawki leku na cukrzycę w stosunku do aktywności fizycznej lub posiłku zjedzonego przez pacjenta.

W trakcie epizodu hipoglikemii następuje uszkodzenie komórek mózgu człowieka. Niedocukrzenie niesie ze sobą ryzyko rozwoju chorób serca.

• Cukrzyca w ciąży
• Jak rozpoznać cukrzycę?
• Cukrzyca - przyczyny
• Cukrzyca a oczy

Do objawów hipoglikemii zalicza się:

• wzrost akcji serca,
• rozszerzenie źrenic,
• nadmierną potliwość,
• bladość skóry,
• nerwowość i uczucie niepokoju.

Skutkiem niedocukrzenia może być utrata przytomności i śpiączka, a nawet śmierć pacjenta z cukrzycą typu 2.

W grupie leków inkretynowych znajdują się analogi GLP-1 i inhibitory DPP4. Pierwsze z nich naśladują inkretyny, czyli hormony, które pobudzają produkcję insuliny. Z kolei inhibitory DPP4 zatrzymują rozkład ludzkich inkretyn.

Leki te minimalizują ryzyko wystąpienia hipoglikemii i sprzyjają utracie wagi. Są bezpieczne, uzyskały pozytywną opinię Agencji Ochrony Technologii Medycznych.