Sposoby leczenia depresji

Do najczęściej stosowanych leków antydepresyjnych należą: nieselektywne inhibitory wychwytu noradrenaliny i serotoniny (trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne) – nie są wskazane u pacjentów z jaskrą, zaburzeniami rytmu serca, nadciśnieniem tętniczym oraz nadczynnością tarczycy. Na efekty terapii tymi lekami trzeba czekać kilka tygodni; selektywne inhibitory wychwytu noradrenaliny i serotoniny – mają mniej działań niepożądanych, a efekty leczenia widać już po kilku zażytych dawkach; selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) – nie powinni ich zażywać chorzy na padaczkę oraz osoby, u których występują problemy z wątrobą. Leki tego rodzaju stosuje się w przypadku wystąpienia łagodnych objawów depresji; inhibitory monoaminooksydazy (IMAO). Niektóre leki przeciwdepresyjne, zwłaszcza trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, tj. amitryptylina, klomipramina, imipramina, a także inhibitory selektywnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (np. wenlafaksyna), stosuje się również w leczeniu przewlekłego bólu (u pacjentów bez wyraźnych oznak depresji). Wówczas terapia opiera się na mniejszych dawkach leczniczych.

Wzmocnieniem farmakoterapii jest psychoterapia. Metod terapeutycznych jest wiele, a odpowiedni sposób wsparcia dobierany jest indywidualnie do pacjenta. Najpopularniejsze rodzaje psychoterapii to: terapia psychodynamiczna – psycholog odpowiednimi metodami dąży do tego, by pacjent zmienił sposób myślenia i postrzegania świata. W trakcie terapii poszukuje się przyczyn zaburzeń psychicznych (np. negatywne wydarzenia z dzieciństwa); terapia poznawcza – psycholog bierze czynny udział w terapii, pokazując choremu sposoby rozwiązywania problemów i trudności. Robi to, by pacjent zmienił negatywne schematy myślowe; * terapia interpersonalna – ma pomóc pacjentowi odbudować relacje społeczne i wpłynąć na poprawę jego stosunków z rodziną, przyjaciółmi, grupą rówieśniczą. W leczeniu depresji sezonowej stosuje się fototerapię, a wiec leczenie światłem.

Gdy nie wiemy, jak sobie radzić z depresją, warto już na tym etapie poszukać wsparcia i fachowej pomocy. Chorzy z depresją mają często problemy emocjonalne, które negatywnie wpływają na ich życie, a brak podjęcia kroków mających doprowadzić do wyleczenia skutkować może pogłębieniem się objawów zaburzeń psychicznych.

Są to: obniżenie nastroju (stan ten utrzymuje się przez dłuższy czas), uczucie smutku i niepokoju, zmiany nastroju (mogą być związane z dobowym rytmem dnia, kiedy to wieczorem czujemy się najgorzej, zaś poprawa samopoczucia następuje w ciągu dnia), lęk (objaw ten może się nasilać wraz z pogłębieniem się depresji), poczucie smutku i braku sensu życia (w efekcie mogą dochodzić do głosu myśli rezygnacyjne i samobójcze), apatia, objawy somatyczne, tj. ból głowy, brzucha, zaparcia, objawy psychomotoryczne, tj. trudności w zapamiętywaniu i skupieniu uwagi.

• Zaburzenia emocjonalne u dzieci
• Terapia depresji – kiedy zacząć?
• Jak zwalczać depresję?
• Depresja - objawy, rodzaje, leczenie

Gdy zauważymy u siebie lub u osoby nam bliskiej tego rodzaju objawy, należy podjąć próby, by usunąć przyczyny depresji. To jednak nie wystarczy. Konieczna jest wizyta u psychologa, który na podstawie rozmowy z pacjentem i opisanych przez niego objawów stwierdzi, czy pacjent kwalifikuje się do leczenia farmakologicznego, czy może wystarczą spotkania grupy wsparcia lub indywidualna psychoterapia.