Zakażenie połogowe - przyczyny, objawy, leczenie

Zakażenie połogowe jest diagnozowane, gdy u kobiety po porodzie pojawia się wysoka (około 39℃) gorączka i utrzymuje się przez następne dwa dni. Zwykle zakażenie obejmuje błonę śluzową macicy, poporodowe rany krocza i pochwy lub miejsce nacięcia po cięciu cesarskim - w miejscach tych gromadzą się drobnoustroje.

Jako zakażenie połogowe klasyfikowana jest także każda infekcja dróg moczowych, występująca w czasie połogu.

Na wystąpienie zakażenia połogowego narażona jest każda młoda mama, jednak istnieje kilka czynników szczególnie predysponujących do rozwoju zakażenia, takich jak m.in.;

• cewnikowanie rodzącej;
• oddanie stolca w czasie porodu;
• przedłużający się poród;
• konieczność nacięcia krocza;
• cesarskie cięcie.

Najczęściej spotykanymi drobnoustrojami chorobotwórczymi są bakterie tlenowe jak np. Streptococcus, Proteus spp., Staphylococcus aureus, Eschericha coli czy Klebsiella spp.

W przypadku większości zakażeń nie jest jednak możliwe wyizolowanie pojedynczego szczepu, odpowiedzialnego za infekcję. Zazwyczaj jest to kilka gatunków bakterii.

Zdarzają się przypadki, w których zakażenie rozwija się wskutek przeniesienia bakterii na ranę lub krocze przez personel medyczny.

Wśród zakażeń połogowych możemy wymienić:

• zapalenie błony śluzowej macicy;
• zakażenie rany po cięciu cesarskim;
• zapalenie dróg moczowych.

Zakażenie połogowe objawia się:

• wysoką gorączką;
• złym samopoczuciem;
• pieczeniem i bólem podczas oddawania moczu;
• wymiotami;
• nudnościami;
• upławami o nieprzyjemnym zapachu;
• zatrzymaniem odchodów połogowych;
• zaburzeniami obkurczania macicy;
• bólem brzucha, zwłaszcza podczas badania polegającego na uciskaniu powłok brzusznych.

Zakażenie połogowe to poważny stan, który wymaga hospitalizacji pacjentki; w tym przypadku leczenie ambulatoryjne jest błędem. Ponieważ zakażenie szybko się rozprzestrzenia, niezwykle istotne jest szybkie podjęcie działań diagnostyczno - terapeutycznych, by nie doszło do groźnych dla zdrowia i życia powikłań. Z tego powodu ważne jest, aby leczenie zostało wdrożone możliwie jak najszybciej.

Leczenie polega na podawaniu pacjentce antybiotyków o szerokim spektrum działania, co pozwala wyeliminować większość szczepów bakterii. Najlepiej, jeśli zalecona antybiotykoterapia jest zgodna z antybiogramem.

Oprócz leczenia antybiotykami można stosować również leczenie objawowe, dopuszczalne są różnego rodzaju okłady czy leki rozkurczające.

Czasem zachodzi konieczność wykonania zabiegu łyżeczkowania jamy macicy czy interwencji chirurga w ranie po cesarskim cięciu.