Czym jest cukrzyca brunatna?

To inna nazwa hemochromatozy pierwotnej. Ta metaboliczna choroba dziedziczna jest nazywana też przeciążeniem żelazem lub cukrzycą brązową. Jej istotą jest odkładanie się nadmiernych ilości żelaza w tkankach z powodu wzmożonego wchłaniania tego pierwiastka z pożywienia.

Bywa, że to schorzenie jest omyłkowo traktowane jako jedna z chorób serca lub zapalenie wątroby. Cukrzycę brunatną częściej obserwuje się u kobiet niż u mężczyzn. Najwięcej przypadków zachorowań odnotowano wśród członków grupy wiekowej 40–60 lat.

Jako przyczyny hemochromatozy pierwotnej wskazuje się następujące czynniki:

• predyspozycje genetyczne – jest to choroba dziedziczna, która ujawnia się, jeżeli dziecko odziedziczy od obojga rodziców dwa zmutowane geny HFE,
• nadmierne wchłanianie żelaza z pożywienia – nadmierna ilość żelaza w tkankach powoduje tworzenie się złogów białka, które zawierają żelazo w postaci koloidalnej (hemosyderyny), czego następstwem są objawy cukrzycy brązowej. Cukrzyca brunatna – objawy

  W przebiegu hemochromatozy pojawiają się typowe objawy cukrzycy (senność, nadmierne łaknienie i pragnienie, częstomocz), ale nie tylko. Te symptomy to jedynie część całego zespołu objawów cukrzycy brązowej.

W grupie objawów niecharakterystycznych, które mogą wskazywać na inne schorzenia, wskazuje się wrażenie permanentnego zmęczenia i osłabienie organizmu. Chory skarży się na bóle stawów i przypadłości związane z pracą układu pokarmowego, czyli nudności i wymioty, wzdęcia i biegunkę. Obserwuje się u niego zaburzenia rytmu pracy serca. Osoba z cukrzycą brunatną nie wykazuje chęci wobec kontaktów seksualnych.

• Cukrzyca w ciąży
• Cukrzyca a oczy
• Cukrzyca a planowana ciąża
• Cukrzyca a gojenie ran

Do charakterystycznych symptomów cukrzycy brunatnej zalicza się: szaro-brązowy odcień skóry w okolicy twarzy i szyi (na skutek nadmiaru żelaza i nieprawidłowej pracy przysadki mózgowej), powiększenie wątroby (w większości przypadków rozwija się drobnoguzkowa marskość wątroby), * na skutek gromadzenia się wolnych rodników dochodzi do uszkodzenia tkanek i narządów: serca, wątroby, trzustki i jąder.

W celu postawienia diagnozy o cukrzycy brunatnej wykonuje się szereg badań. Wśród nich znajdują się: badanie biochemiczne krwi w celu określenia poziomu żelaza i biopsja wątroby, aby odkryć zmiany w tym narządzie wewnętrznym. Dla potwierdzenia przypuszczeń związanych z rozwojem hemochromatozy pierwotnej przeprowadza się badanie DNA, poziomu glukozy we krwi i w moczu. Jeżeli w wynikach dwóch ostatnich badań zaobserwuje się podwyższoną ilość glukozy i cukru, oznacza to, że cukrzyca się ujawniła.

Długotrwałe leczenie cukrzycy brunatnej obejmuje:

• podawanie preparatów z deferoksaminą, która łączy się z żelazem,
• wykonanie upustu krwi,
• leczenie objawowe: podawanie leków przeciwcukrzycowych, preparatów z insuliną i leków regenerujących miąższ wątroby.