Objaw zachodzącego słońca. Przyczyny, objawy i leczenie

Z objawem zachodzącego słońca mamy do czynienia, gdy tęczówka oka pozostaje w pewnej części ukryta pod dolną powieką, twardówka zaś widoczna jest ponad tęczówką. Oczy dziecka wyglądają w ten sposób przez cały okres obserwacji dziecka.

Jeśli u malucha nie pojawiają się żadne inne niepokojące objawy neurologiczne, a USG przezciemiączkowe nie wykazało wodogłowia, zazwyczaj nie powinniśmy się niepokoić.

Czasem jednak objaw ten związany jest ze zwiększonym ciśnieniem wewnątrzczaszkowym oraz uciskiem na istotę szarą, co może świadczyć o wodogłowiu.

Zgodnie z szacunkami w przypadku około 40 proc. niemowląt objaw zachodzącego słońca wiąże się z wodogłowiem.

Objaw zachodzącego słońca u dzieci do 7. miesiąca życia może występować chwilowo, pod wpływem światła. Mówimy wtedy o rzekomym lub fałszywym objawie zachodzącego słońca. Przyczyną występowania tego objawu jest zwykle niedojrzałość układu nerwowego, odpowiadająca za kontrolowanie ruchu oczu.

Razem z objawem zachodzącego słońca może występować:

• nadmierny przyrost obwodu głowy;
• senność;
• drażliwość;
• bóle głowy;
• bradykardia;
• zmiany na dnie oka;
• zmiany w zachowaniu;
• zaburzenia łaknienia;
• wymioty.

Maluchy z objawem zachodzącego słońca zwykle kierowane są na USG przeciemiączkowe. Takie badanie umożliwia dokładną ocenę ośrodkowego układu nerwowego.

Jeśli USG przezciemiączkowe nie wykaże nieprawidłowości, nie powinniśmy się niepokoić tym objawem. Jeśli badanie pokaże nieprawidłowości, lekarz najprawdopodobniej skieruje dziecko na dalsze badania.

Jeśli mamy do czynienia z fałszywym lub rzekomym objawem zachodzącego słońca, stan ten nie wymaga leczenia i mija razem z wiekiem. Jeśli jednak jest wywołany przez wodogłowie, postępowanie medyczne zależy od danego przypadku.

U niektórych maluchów dochodzi do samoistnego wyleczenia, u innych zaś konieczna jest operacja, w której czasie zwykle wstawiana jest zastawka. Inną metodą leczenia jest endoskopowa wentrykulostomia komory trzeciej.