dieta cukrzycowa (strona 4 z 4)

Część osób w procesie leczenia cukrzycy stosuje doustne lekarstwa przeciwcukrzycowe. Część natomiast stosuje zastrzyki z insuliną, które nie są ani wygodne, ani przyjemne. Dlaczego więc wszyscy nie mogą stosować doustnych lekarstw na cukrzycę? Co stoi na przeszkodzie? Przecież łatwiej jest połknąć jedną tabletkę, niż robić sobie zastrzyki.

Brak insuliny sprawia, że glukoza nie może spełniać swojej fizjologicznej funkcji. Może on wynikać z tego, że glukoza nie dostaje się do komórek i nie jest spalana. Mięśnie nie mogą przez to normalnie pracować, gdyż nie otrzymują one niezbędnej energii.

Leki inkretynowe minimalizują ryzyko wystąpienia hipoglikemii u chorych na cukrzycę. Niedocukrzenie to następstwo zastosowania zbyt dużej dawki leku, niedopasowanej do planowanej aktywności fizycznej albo posiłku. W trakcie epizodu hipoglikemii u chorego odnotowuje się m.in. wzrost akcji serca i rozszerzone źrenice.

W leczeniu cukrzycy stosuje się szczepionkę przeciwko gruźlicy. Przyjmowanie szczepionki BCG skutkuje obniżeniem poziomu białych krwinek, które są odpowiedzialne za rozwój cukrzycy typu 1. Lek ten powoduje, że proces produkcji insuliny w organizmie chorego ulega poprawie.

Dzięki wykorzystaniu nanotechnologii nie tylko wzrasta efektywność w leczeniu cukrzycy typu 1. Co więcej, ta nowa metoda podawania leków umożliwia zmniejszenie liczby skutków ubocznych terapii cukrzycy młodzieńczej i ograniczenie kosztów związanych z jej podjęciem.

W leczeniu farmakologicznym cukrzycy ważną rolę odgrywają leki diabetologiczne. W terapii cukrzycy typu 2 chorym podaje się pochodne sulfonylomocznika, biguanidu i inhibitory alfa-glukozydazy.

Wyróżniamy dwa rodzaje cukrzycy – typu I i typu II. Obydwa spowodowane są innymi czynnikami. W jednej i drugiej dochodzi do zaburzeń w poziomie cukru we krwi. Czym innym jest też cukrzyca u kobiet w ciąży. Jakie są przyczyny choroby?

Cukrzyca w organizmie pojawia się wtedy, gdy zostaje zakłócona zdolność przemiany spożywanych produktów w energię. Każdy rodzaj cukrzycy występuje z innego powodu. Przyczyną cukrzycy typu 1 jest proces autoagresji: komórki niszczące patogeny mają problem z rozróżnieniem własnych antygenów od obcych. Inaczej jest z cukrzycą typu 2, której pojawienie się wynika z naszych uwarunkowań środowiskowych.

Jednym z najcięższych powikłań cukrzycowych jest neuropatia cukrzycowa. Potrafi ona znacznie obniżyć samopoczucie i jakość życia chorych. Prowadzi do powstania zgorzeli, a nawet utraty kończyn.

Tak jak nazwa sugeruje, retinopatia cukrzycowa rozwija się na tle cukrzycy. Jej genezę stanowią uszkodzenia naczyń krwionośnych. W ten sposób dochodzi do wylewu krwi w gałce ocznej. Chorzy na cukrzycę powinni zatem często odwiedzać gabinet okulistyczny.

Dieta cukrzycowa w ciąży wymaga zdyscyplinowania, by utrzymać stężenie glukozy we krwi w normie. Jadłospis kobiety ciężarnej z cukrzycą powinien zawierać wszystkie składniki pokarmowe: białka, tłuszcze, węglowodany, składniki mineralne – ponieważ są one niezbędne dla prawidłowego rozwoju dziecka i dobrego stanu zdrowia przyszłej mamy. Istota diety cukrzycowej w ciąży opiera się na zachowaniu właściwej kaloryczności posiłków, na regularnym spożywaniu pokarmu i na doborze produktów użytych do przygotowania dań.

Objawy cukrzycy ciążowej są dość charakterystyczne. Obejmują m.in. zwiększone pragnienie i częstsze niż zwykle sięganie po napoje, wielokrotne bieganie do toalety w celu oddania moczu oraz permanentne uczucie zmęczenia pomimo unikania wysiłku.

Cukrzyca ciążowa spowodowana jest zaburzeniem gospodarki hormonalnej organizmu podczas ciąży. W większości przypadków ustępuje całkowicie po porodzie. Po jej wystąpieniu zwiększa się jednak ryzyko pojawienia się jej przy kolejnej ciąży oraz zachorowania w przyszłości na cukrzycę typu 2. Warto więc po porodzie zmienić styl życia: więcej się ruszać, zwracać uwagę na to się je oraz starać się nie dopuścić do nadwagi. Cukrzyca w ciąży może być niebezpieczna zarówno dla przyszłej mamy, jak i dla rozwijającego się w jej brzuchu maleństwa. Jakie są objawy cukrzycy ciążowej? Cukrzyca ciążowa - przyczyny? Jakie są powikłania cukrzycy ciążowej?

Nietolerancja glukozy, czyli innymi słowy - cukrzyca, jest najszybciej postępującą chorobą w społeczeństwie. Przyczyną nietolerancji glukozy jest prawodopodobnie otyłość.

Nieprawidłowa tolerancja glukozy (IGT), potocznie nazywana też nietolerancją glukozy, jest określana mianem stanu przedcukrzycowego. Stanowi jeden z pierwszych objawów rozwijającej się insulinooporności.

Wysoki poziom glukozy w ciąży może świadczyć o rozwoju cukrzycy ciążowej. Cukrzyca ciążowa zdarza się u około 3% kobiet spodziewających się dziecka. Choroba ujawnia się najczęściej między 24. a 28. tygodniem ciąży. Zazwyczaj ustępuje samoistnie po około sześciu tygodniach od porodu. Podwyższony poziom glukozy w ciąży wynika zazwyczaj ze zmian hormonalnych, jakie zachodzą w organizmie kobiety. Zmiany hormonalne w ciąży sprawiają, że komórki inaczej reagują na insulinę albo trzustka produkuje niewystarczającą ilość tego hormonu, co skutkuje wzrostem glukozy we krwi.

Przyczyny cukrzycy ciążowej mają źródło w zmianach hormonalnych zachodzących w organizmie kobiety w czasie ciąży. Hormony produkowane przez łożysko mogą wywoływać insulinooporność, czyli zmniejszoną wrażliwość tkanek na insulinę. Ponadto w ciąży wątroba kobiety zaczyna wydzielać większą ilość glukozy. U 3–8 proc. kobiet ciężarnych trzustka nie jest w stanie zaspokoić zwiększonego zapotrzebowania organizmu na insulinę, czyli na hormon metabolizujący cukier. Może wówczas dochodzić do rozwoju cukrzycy ciążowej – choroby, która pojawia się zazwyczaj w drugim lub trzecim trymestrze ciąży i ustępuje kilka tygodni po porodzie.

Leczenie cukrzycy zależy od stopnia jej zaawansowania i typu. U niektórych pacjentów z cukrzycą wystarcza sama dieta bogatoresztkowa i regularna aktywność fizyczna. Inni natomiast muszą przyjmować doustne leki przeciwcukrzycowe albo insulinę oraz prowadzić kontrolę glikemii, czyli rejestrować co jakiś czas poziom glukozy we krwi. Stężenia cukru we krwi zmieniają się bardzo dynamicznie, dlatego we wszystkich typach cukrzycy najlepsze efekty leczenia osiąga się przy aktywnym udziale chorego. Metodą leczenia cukrzycy, która pozwala całkowicie zrezygnować z iniekcji insuliny, jest przeszczep trzustki.

W ciągu ostatnich 30 lat liczba osób chorych na cukrzycę podwoiła się, przy czym największy wzrost liczby cukrzyków notuje się wśród mężczyzn. Ryzyko zachorowania na cukrzycę typu 2 zwiększa się wśród osób po 45 roku życia, ale chorują również osoby znacznie młodsze. Czynniki ryzyka w cukrzycy to: nadwaga lub otyłość, siedzący tryb życia, dieta bogata w cukier i węglowodany rafinowane, a uboga w błonniki produkty pełnoziarniste, a także przypadki cukrzycy typu 2 w rodzinie. Cukrzyca zwiększa prawdopodobieństwo zachorowania na chorobę serca.